Terapeuci
photo
mgr Adrianna Suchocka
Absolwentka Wydziału Fizjoterapii AWF Wrocław więcej
photo
mgr Beata Brzezinska
Absolwentka Uniwersytetu Wrocławskiego więcej

Vojty

Metodę tę opracował na podstawie wieloletnich doświadczeń czeski neurolog prof. Vaclav Vojta.

 

Metoda ta zakłada, że rozwój ruchowy człowieka jest zdeterminowany genetycznie i realizowany jest od momentu poczęcia. Osiągniecie poszczególnych etapów lokomocji odbywa się całkowicie automatycznie. Obserwacja noworodków i niemowląt pozwoliła stworzyć idealny wzorzec motorycznego rozwoju dziecka, który zawiera poszczególne ramy czasowe występowania poszczególnych umiejętności ruchowych oraz odpowiednia ich jakość.

Wskazania do koncepcji metody Vojty:

 

  • zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej (ZOKN),
  • ZOKN, w tym mózgowe porażenie dziecięce,
  • ZOKN z asymetrią,
  • kręcz szyi pochodzenia mięśniowego i neurogennego,
  • niedowłady i porażenia kończyn,
  • rozszczep kręgosłupa, wodogłowie, przepuklina oponowo – rdzeniowa,
  • miopatie uwarunkowane genetycznie,
  • wady wrodzone – choroby mięśni i artrogrypozy,
  • zespół Downa i inne zespoły wiotkie,
  • opóźnienie rozwoju psychoruchowego,
  • wady postawy – skoliozy, wady stóp,
  • dysplazja stawu biodrowego.


Sygnały alarmowe w rozwoju dziecka pozycji leżenia na plecach:

 

  • odginanie główki do tyłu,
  • tendencja do skręcania główki w jedna stronę,
  • asymetria tułowia, często połączona z asymetria główki,
  • brak przylegania pleców do podłoża – „mostki”,
  • sztywne układanie ramion, przyciskanie do podłoża, skręcanie do wewnątrz lub na zewnątrz (bywa połączone z odginaniem główki),
  • mocne zaciskanie jednej lub obu piąstek, szczególnie po szóstym tygodniu życia,
  • prężenie jednej lub obu nóżek, krzyżowanie i lub skręcanie do wewnątrz, ułożenie „żabki”,
  • słabsza aktywność jednej strony ciała,
  • brak lub słabsze wodzenie oczu za zabawką szczególnie po drugim miesiącu życia,
  • „przelewanie” się dziecka.

 

Sygnały alarmowe w rozwoju dziecka pozycji leżenia na brzuchu:

 

  • brak unoszenia główki i lub przekładania na drugi policzek, szczególnie po szóstym miesiącu życia,
  • tendencja do układania główki na jedna stronę,
  • unoszenie główki bez podparcia na raczkach, unoszenie poprzez odginanie tułowia,
  • asymetria ustawienia główki i lub tułowia,
  • podpór na wyprostowanych łokciach i zaciśniętych piąstkach, skrecanie raczek do wewnątrz,
  • słabsza aktywność jednej strony ciała,
  • prężenie jednej lub obu nóżek, krzyżowanie i lub skręcanie do wewnątrz, ułożenie „żabki”,
  • przelewanie” się dziecka.

 

Rolą terapeuty w metodzie Vojty jest określenie problemu głównego dziecka, wyznaczenie pierwszego celu oraz dobranie programu ćwiczeń. Kluczem do sukcesu jest jednak systematyczna praca rodziców.